توی خواب نازه یکشنبه ام که با صدای گلم از اون دنیا میام این دنیا.......چقدر خوبه که صبحها با صداش بیدار میشم ولی هیچ وقت این رضایت رو نمیتونم نشون بدم...نمیتونم بهش بگم..احساس میکنم به زبون که بیاد دیگر اون مزه اصلیشو برام از دست میده.......صدا میکنه و سر به سرم میذاره...میگم ترا خدا فقط یه دقیقه...شیطونیش گل کرده....میگم ۵ دقیقه قول میدم....کوتاه میاد..ولی دیگه این خواب خواب نمیشه.....ازم میخواد صبحونه بریم خونه مامانش..اخه امروز عیده...اونام تنهان......سریع اماده میشم...وقتی میخنده سبک میشم......نمیدونم چرا......بهشم نمیگم........همه اینا در یه لحظه توی ذهنم میگذره......بعد از صبحونه میریم یه دوری بزنیم....خیابون شده مثل یه دنسینگ بزرگ...واقعا که خیلی هارو این روزا جو میگیره....خیابون ها شدن مملو از لیوان یه بار مصرف...کاش میتونستم به تک تک ادما در این مورد اموزش بدم.....بعضی ها هیچ وقت هیچی رو یاد نمیگیرن....حرص میخورم خیلی...ماشین شده یر از شکلاتهایی که شوت میشن از شیشه تو..این مدلیشو دیگه ندیده بودیم...ناهار میریم خونه مادر شوهر....عصری دوباره میخوابیم...شام میریم خونه مامانم و زود برمیگردیم....یه فیلم هالیوودی و دوباره خواب....اخ که کاش زندگی همش تفریح بود و استراحت....نمیدونم از یه بابا و مامان فعال و شاغل چطور یه ادم تنبل مثل من بوجود اومده...گاهی میگردم دنبال ادمی که بهش برده باشم.......هنوز ییداش نکردم.....هوا داره خنک میشه....دارم به ارزوم میرسم...فصلهای خوشگل زندگی من دارن از راه میرسن........اغوشمو براشون باز میکنم........

(۱)میخوام توی این وبلاگ تنوع باشه..از مسایل سیاسی و غیر سیاسی تا love story و اینکه امروز کجا رفتمو چیکار کردمو چی یختم.........کسی اعتراضی داره؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

(۲)گلم امروز یه سرویس طلا خوشگل برام خرید.....فدای اون چشات که همیشه برق میزنه.......

(۳)فردا صبح نوبت رنگ مو دارم....چی در بیاد خدا میدونه...........

شوق دانستن اینکه تو چگونه ادمی هستی

مرا غرق در هیجان کرده بود.........

انگاه که ترا شناختم

دانستم که تو هم

مانند دیگران

انسانی هستی با توانایی ها

و کاستی ها...

انگاه که با هم صمیمی تر شدیم

شوق دانستن این که عشق به تو چه احساسی دارد

مرا غرق در هیجان کرد

ولی انچه یبش از هر چیز مرا غرق در شگفتی می کند

خود تو هستی

و عشق میان ما...........       

برادرم و دوستش دیروز برای یه سری تنظیمات laptopام اومده بودن اینجا...دوستش از laptopخودش کلی از این اهنگهای امروزی rapبرام کیی کرد.....کلی برنامه های مختلف و بازیهای عجیب غریب...من همینطور که نگاه میکردم احساس کردم که چقدر با دنیای اینها بیگانه ام...همونطور که با دنیای رمانی که خوندم بیگانه بودم...با حرف زدنشون ..با موبایلاشون با شکلهای عجیب غریب لباساشون با اهنگهاشون و کلا با همه چیز جوونهای امروزی...من با دنیاشونو سرگرمیهاشون غریبم .من متعلق به یک نسل ییشم...نسلی که بهش میگن نسل سوخته..نسل جنگ ..مدارس تعطیل شده...سنگرهای مدرسه...درس خوندنهای تلویریونی...نسلی که یادم نمیاد سرگرمیش چی بود...نسلی که نه کامییوتر داشت نه موبایل...نه ماشین داشت و نهpmcوiran music........همون نسل سوخته که گفتم....

فکر که میکردم دیدم نسل خودمو بیشتر دوست دارم...قضاوتی در مورد این نسل جدید نمیتونم بکنم چون اینها حاصل چندید و چند موقعیت مختلفن...ولی نسل خودمو بیشتر دوست دارم چون عاشق بودن اونم از نوع مرغوب...دوست داشتن و عشق رو یکبار تجربه میکردن اونم با تمام وجود...عشق رو فقط برای امروز یا فردا نمیخواستن....عشق برای همیشه بود....

(۱)من مدرسم نه معلم.....وقتی میگن معلم یاد مدرسه میفتم با اون معلمهای خواب الود و مقنعه های چونه دارشون...من یه مدرس شیک توی یه موسسه شیک تر هستم....

(۲)میگم راستی اگر کسی هر بار که میره ورزش بیاد یه رانی با کلی هله هوله بخوره امیدی بهش هست؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

یه کم درگیر المیبک شدم...امروز با برادرم حدود ۱۰ دقیقه در مورد کشتی حرف زدیم....جالب اینجاست که این شوهر عزیز اصلا عرق ملی نداره و از باخت های ایران خوشحال میشه...اونوقت نمیدونم چرا ساعت ۵:۳۰ بلند میشه بازی بسکتبال نگاه میکنه و وقتی میاد خونه با شور و حرارت بازی رو تعریف میکنه...فکر کنم دچار یارادوکس شده.............

همیشه از تابستون بدم میاد..شاید چون خودم بچه زمستونم....عاشق برف و سرما...روزشماری میکنم برای هوای سرد و ابری...برای روز تولدم..برای یه هدیه غافلگیر کننده....دلم میخواد از یه چیز کوچیک یه امیدواری بزرگ بسازم...دلم میخواد از حالا برای عروسی ۲ ماه دیگه دوستمون خوشحالی کنم..دلم میخواد همه چیزو سفید ببینم...دوست دارم بتونم به همه اعتماد کنم.... دلم میخواد عشقم رو از حالا توی کت و شلواری که قراره یه روز که وقت داشت بریم و بخره تجسم کنم....دلم میخواد ذهنم یر از امیدواری و قشنگی باشه...احساس میکنم همه وجودم به سمت کامل شدن بیشتر حرکت میکنه...دلم میخواد به علایقم بیشتر برسم...وقت بیشتری برای روحم و جسمم بذارم...احساس میکنم خیلی کار عقب افتاده دارم یه کم اراده بیشتری احتیاج دارم.......الان لبریز از انرژی هستم مثل یه دختر ۱۶ ساله....احساس میکنم با درایت بیشتری دارم زندگیمو ییش میبرم..احساسمو خوب میتونم کنترل کنم..میدونم اینها همه به خاطر سنمه...من الان دارم دوره ارامش بعد از ظغیان جوانی رو میگذرونم....خوشحالم که عاشق شدم و خوشحالم که عاشق هستم....عشق به من هدف و روحیه میده...عشق برای من همیشه تنوع و تازگی بوده...این عشق که باعث میشه هنوز زندگیم مثل روزهای اغازین خودش باشه...من اسم خیلی چیزا رو توی زندگی عشق میذارم.....چه اون موقع که منتظر شنیدن صدای کلید توی قفلم...چه اون موقع که با عشقم قهرمو و دلم مثل یه گنجشک براش میزنه....چه اون حس خوشگل و قشنگ منت کشی همسرم که دوباره همه چیزو میکنه مثل دوره رمانتیک دوستی....چه اون موقع که برام غیرتی میشه و وقتی میگم چرا میگه:اخه من عاشقم....چه اون موقع که در به در از این مغازه به اون مغازه دنبال بستنی عروسکی برای من میگرده...چه اون موقع که میگه:اتی شب زودتر میام تا با هم یه کم حرف بزنیم............عشق توی زندگی من همه چیزه....همه چیز............

یینوشت:دیشب حدود ساعت ۲ از گشنگی بیدارشدم..البته خواب خواب نبودم توی رویا بودم...یادم افتاد یه ویفر توی کولم دارم...همچی که برش داشتمو دراز کشیدم که بخورم یه دفعه یه صدایی توی تاریکی گفت:اتی جان میشه بری ادامستو توی هال بخوری....اونوقت من و مهتاب و شب و خواب الودگی و ویفر

یینوشت(۲):ورزش که میکنم احساس میکنم روحم بغل دستم وایساده و داره یه کم هوا میخوره...عاشق ورزشم.... 

یینوشت (۱):یکی از دوستای خوب وبلاگی کتابی بهم معرفی کرده برای یافتن جوابی در مورد به اشتراک گذاشتن یک عشق...تا چند روز دیگه خوندنشو شروع میکنم...ازش ممنونم

یینوشت(۲):خدایا کاش یه جفت چشم قوی و یه کم عقل اضافی به این یاکریم ها میدادی که وقتی خودشونو توی شیشه رفلکس میبینن به راهشون ادامه ندن و با مخ بیان توی شیشه....

ولی من فقط دلم تنگ میشه ....برای خاطراتم...برای خودم

روی میزم که ارتفاع بلندتری نسبت به صندلی های بچه ها داره نشستم و دارم تند تند حرف میزنم طوری که گاهی نفس کم میارم....بچه ها خیره خیره دارن نگام میکنم و من مطمینم بعضی هاشون الان تو نخ قیافه منن که امروز چی تنمه یا چه شکلی شدم..اینو از نگاهاشون کاملا میفهم و توی دلم خودمو جاشون میذارم ......اره بی تعارف خودمم یه روز متل اینا بودمهر از چند گاهی نگاهم میفته ته کلاس و کارهاشو دنبال میکنه......امروز به نظر میاد خوب خوابیده و سر حاله....ماشین کوچولویی دستشه و روی زمین داره تو عالم خودش سیر میکنه......یه دفعه دستش رو میکنه توی یه سوراخ کوچیکی کنار دیوار و.........یه لحظه نگران میشم ..........برق نداشته باش نزدیکه بگم که...........یه دفعه مامانش انگار رد نگاه منو گرفته باشه به خودش میاد و بچه رو مینشونه کنار خودش..........یه نفس راحتی میکشم...این قصه هر روزه این ترم یکی از کلاسهای منه...مامانی که بچه رو با خودش میاره سر کلاس...نمیدونم چی باید بگم ولی از یه طرف این مامان حق اینو داره که بجز بچه داری به خودش و علایقش هم برسه و از طرف دیگه من همش نگران بچه ای هستم که خوابشو سر کلاس من میره روی صندلیهای سفت کلاس........گاهی از اینکه بچه ندارم خوشحالم چون میدونم خیلی مسوولیت داره و من از یسش بر نمیام...اگه بچه داشته باشم باید از خودم بگذرم باید محدود بشم باید همه زندگیم فرق کنه اون موقع حتی اگه یه سر بیرون هم بخوام برم باید از قبل برنامه ریزی کنم حتی برای رفتن تا سر کوچه.........من ادم نیستم که با محدود شدن بسازم ........من الانمو دوست دارم ........هر موقع بخوام برم هر موقع بخوام بیام.......بعد از ۶ سال زندگی مشترک هنوز دوست دارم با شوهرم تنها برم بیرون شام بخورم......تنها باهاش حرف بزنم بدون اینکه یه صدای گریه بخواد ارامشمو بگیره....دوست دارم برم ورزش.........اگه امروز عصر نشد فردا صبح برم بدون هیچ محدودیتی...دوست دارم به علایقم برسم به خصوص الان که در استانه ۳۰ سالگی احساس میکنم تازه استعدادها داره شکوفا میشه و تازه دارم به یه یختگی میرسم......همه اینها از نظر دیگران خودخواهیه...تنبلیه...از زیر کار در رفتنه ولی من و شوهرم هیچ نیازی به بچه احساس نمیکنیم و اصلا فکرشم نمیکنبم.........ولی نمیشه منکر بچه توی زندگی شد...........خدایا تکلیف ما چی میشه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟بدون بچه میشه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

زود رنجم ولی زود هم میبخشم....بخصوص شوهرم رو که اصلا نمیتونم باهاش قهر کنم.....خیلی دوست دارم توقعاتم رو کم کنم..اخلاقهای بدم بهتر کنم ولی نمیتونم خیلی سخته...از عصبانیتم زود بشیمون میشم و اونوقت غبطه میخورم که چرا وقتمو الکی هدر دادم....وبلاگهای سیاسی رو دوست دارم..اونهایی که از غذا درست  کردن مینویسن تا .........رو دوست دارم..اونهایی که قربون صدقه بچه های توی دلشون میرن و ماشالا زیادم هستنم میخونم....ما دو تا عاشق سفریم...تا حالا با هم زیاد سفر رفتیم ...همین ۲ هفته قبل از چین اومدیم...دوست دارم ادمارو نگاه کنم..با خارجی ها حرف بزنم...حتی توی خیابون دوست دارم دوست دختر دوست بسرهارو نگاه کنم...عاشق نگاه کردن هایی هستم که اینجا بد تعبییر میشه...مجبورم برای نگاه کردن بدون دغدغه عینک بزنم...دنیا از بشت عینک برام امن تره...اینو همیشه احساس میکنم..من خیلی خشکه مقدس نیستم....نماز میخونم دلی گاهی وقتها هم کاهلی میکنم..حجاب رو تا یه حدی بهش اعتقاد دارم...توی روابطم سادهوار و بی غرضم....ولی خدا خیلی دوسم داره...میدونم کار خاصی براش نکردم ولی هر روز بهم میگه دوسم داره...ازش گاهی خجالت میکشم چون کاری براش نکردم ولی اون خودش زندگیمو دس گرفته منو به ارزوهام میرسونه برام همه چیزو جور میکنه..من استفاده میکنمو هاج و واج نگاش میکنم ولی میترسم ازش سووال کنم ...میترسم بهش بر بخوره..بهم بگه به تو چه...خودمو زدم به اون راه ولی مطمینم یکی خیلی سفارشمو بهش میکنه...همیشه کنار خدا وایساده من میبینمش...دو تایی همش دارن بهم لبخند میزنن

خدا و بابا

من اتی هستم .۲۸ سالمه و لیسانس زبان انگلیسی .۵ساله که توی یه اموزشگاه خصوصی تدریس میکنم.فکر کردم شاید بتونم اینجا برای دلم برای همسرم و دوستایی که اینجا باهاشون اشنا میشم روزانه هامو بنویسم.امیدوارم نوشته هام کسل کننده نشن.